“Panisch ga ik opzij voor angst die de mijne niet is, voor de flop die ik niet zien kan, voor de scene van het viswijf en de hemelse maagd.”
Luchtige dromen, mozes en jezussen die niet bevrijden maar toch betekenis hebben. En er is niemand alleen in de wereld, niemand is hier alleen.

Eerlijkheidshalve: de laatste twee of drie teksten stammen uit 2003. Ik wilde ze opfrissen omdat ik schrok van mijn eigen harde standpunten van toen. Na zeven jaar voelt het alsof ik niet over mezelf schreef maar over iemand anders.

• Ik heb weinig gevoel voor vaste relaties; mijn interesse in mensen kan ik niet vasthouden.
• Nochtans ken ik veel mensen – maar verval dikwijls in asociaal gedrag.
• Zonder drank voel ik me ontgoocheld; met drank word ik niet serieus genomen, maar dat verlang ik eigenlijk.
• Ik heb schrik om me te binden, vrees te veel betrokkenheid te willen.
• Ik kan me niet altijd juist uitdrukken zonder kwetsend over te komen.
• Ik ben ontgoocheld in mezelf als rationeel mens, enkel mijn gebreken blijven hangen.
• Ik kan goed onthouden, maar ik gebruik het niet op de juiste manier. Ik zou mijn emotionele geheugen willen trainen om weer liefde te voelen en herinneringen te delen.

Een vrouw is als een suggestief fietspad. Het ligt er wel, denk je, maar eigenlijk ook niet. Het leidt je ergens naartoe, denk je, maar uiteindelijk ook niet.

De vlegel in mij kan zich hier perfect uitleven op het internet. Spijtig dat het vlees niet volgt. Hoe bloot zijn de maagden nog? Hoe naakter de lust, hoe naakter het verlangen. Ik voel me als op een vlot dat langzaam van de kust afdrijft, mijn handen zoekend, vingertoppen gestrekt. Als in een Rubens waar de hemel de aarde een hand reikt, doch tekortschiet. De vertwijfeling in haar ogen spreekt boekdelen, terwijl de wind ook het laatste zuchtje hoop meeneemt.

07-9-10 – Dit is mijn nieuwe blogsite. De oude staat nog online maar ik kan er niet meer op inloggen (databaseprobleem). Vorig weekend de nieuwste b2evolution geïnstalleerd. Zaterdagnacht gewerkt tot half zeven ’s ochtends – Laundry Day. Ik had een rit naar Aalter én later naar De Haan. Vier jonge gasten betaalden 200 euro voor de rit. Het geld komt goed van pas, want ik bestelde een slaapkamer die half oktober geleverd wordt.

Maandag om 7u naar Charleroi, rond de middag naar Zaventem – geen slaap dus. De werken aan mijn appartement vorderen: badkamer is klaar, slaapkamer aangepakt. Parket opgeschuurd en gevernist, muren behangen, plinten geplaatst. Nu nog de keuken, living en hal. Met Happy bijna geen contact meer – ik was het beu haar schoothondje te zijn. Dus op zoek naar een nieuwe vriendin.

Na het werk pinten bij Serge en Kassa4. Bij Serge probeerde ik een homo en notoir atheïst te bekeren tot geloof in God. Ieder mens heeft de vrijheid zijn eigen god te bepalen. Daarna gefrustreerd een sekswebsite bezocht; de volgende morgen zat mijn computer vast. Cookies verwijderd, virusscan gedraaid, alles hersteld.

Mijn oude appartement staat al sinds december 2009 te koop, maar amper drie kijkers. Nochtans alles geschilderd, behangen, vloeren vernieuwd. De crisis? De buurt vinden ze niet goed. Uit armoede heb ik het maar verhuurd. Om 17u een bestelling naar Zaventem. Deze maand moet ik sociale kas, garage, boekhouder – drieduizend euro. Het wordt tijd dat ik doorwerk.

Een dronken vrouw betaalde mijn taxirit met een zak centjes. Ik vraag me af hoe ze het blijven verzinnen. Contacten met vrouwen de laatste weken: één gesprekje aan de toog – ze liet me niet uitspreken, plots stond er een bebaarde kerel naast haar. Linda belde met het verhaal dat ze een man zocht die haar 500 euro per week zou geven. Ik lachte haar uit. Dat mens is een heks. Achteraf voelde ik me schuldig, maar waarom? Oh ja, de Facebookvriendinnen sturen me nog een nagel voor Farmville. Dat kan ik niet negeren.

Ik kon niet slapen. Vrijdag gewerkt tot half zeven ’s morgens. Zaterdag pas om vijf uur opgestaan. Een klant in Boom die bij Atlas Copco werkte – ik herinnerde me dat ik daar begin jaren tachtig ook bijna twee jaar werkte. Pas uit de gevangenis, contacten verloren, alles van nul opbouwen. Mensen overtuigen dat je geen gangster bent, dat vergde energie. Overal terughoudendheid, binnen familie, vrienden die me lieten zitten. Vrouwen piesten op mij. Dertig jaar geleden – ik was net geen twintig. Wat men toen gangster noemde: een jointje roken, af en toe wat verkopen. Nu ga je daar niet eens voor de bak in.

Later naar Serge. Hij was al drie dagen op been na Donovan in de Roma. Hij zuip elke dag trappist, slaat altijd wel een vrouw aan de haak. En ik kan niet eens een vrouw vinden die met mij wil praten. Ik moest aan Hilde denken – de allerlaatste relatie. Na acht maanden stopten we. Sindsdien duurde geen “relatie” langer dan een week.

Vanmorgen nog een rit naar Den Haag en Antwerpen. Morgen vijf bestellingen naar de luchthaven. Macht der gewoonte: ik kan voor vier uur niet slapen.

“Tja, ik heb het niet meer. Al die laffe wijven die hun hielen belangrijker vinden dan hun kut. Mijn bomma had meer ballen.” — quote Serge.

Gisteren meegemaakt in zijn café: een halve junkie, wat mensen van Belgacom, een jonge Spaanse vrouw (leek op Morticia, maar jonger). Serge kon geen vat op haar krijgen. Na wat gedoe sleurde hij haar aan haar haren uit de wc, pakte haar in de borsten, gooide haar buiten. “Ik heb haar kut eens goed opengetrokken,” hijgde hij. Schoon vrouw, hij zou haar nog neuken. Ik was door de hand Gods geslagen. Dit is geen toneel meer – ik ga niet wachten tot het onvermijdelijke gebeurt. De “Gouden Walm” voor de meest opmerkelijke dronkenmansact van het jaar.

Rit naar Brussel: een oudere Russische dame uit Sint-Petersburg; haar man werkt in de Hermitage. We hadden het over Peter de Grote die hier scheepsbouw kwam bekijken om de toegang tot de Baltische Zee te forceren. Om 16:45 een klant in Vught (Den Bosch) naar Schiphol. Mijn dag was goed, maar mijn slaapritme is helemaal overhoop. De winter wordt streng, voorspelde een droom.

Tot mijn verbazing zag ik op De Zevende Dag de man die ik deze week naar Amsterdam bracht. Hij bleek een tv-maker uit de jaren zeventig. Zijn privécollectie komt in de Hermitage. Ik ben verkouden, heb op mijn tanden moeten bijten. Morgen komt de kuisvrouw en moeten er mensen naar het appartement komen kijken.

Deze week vervoerde ik Wijnand Boon, een kerel die van Delft te voet naar Santiago wil, daarna naar Rome en Jeruzalem. Ik heb me als vriend aangemeld op Facebook – hij kan steun gebruiken. Verder uitgeziekt met hoestsiroop, kuisvrouw is geweest, en iemand kwam naar het appartement kijken – onder de indruk, hopelijk een koper.

België staat 10e in de wereld met bijna 100% BNP aan staatsschuld. Bedroevend. De belastingdruk staat op de derde plaats wereldwijd. Iedere ondernemer kan die tabellen vinden. Voor elke euro die een werknemer verdient, vloeit er 1,564 euro naar de staat. Bij een netto van €1200 vangt de staat €1876 aan belastingen. Op een loopbaan van 40 jaar incasseert de staat bijna 900.000 euro zonder interest – en dan zeggen ze dat de pensioenen niet meer betaald kunnen worden. Wie geld heeft in België moet het in het zwart verdienen, of een gouden penis hebben. De middeleeuwse tienden stelden niets voor bij wat we nu afdragen. Bart De Wever weet hopelijk waar al dat geld naartoe gaat.

Weet ge wat ik zo erg vind? Dat mensen vragen waarom ik geen kat of hond in huis neem. Wat heeft een kat meer dan een vrouw? Ze kan niet koken, geen seks, geen gesprek. Bloembakken onderschijten, meubels stuk krabben, en ’s avonds samen tv kijken. Vroeger had ik een hond, maar met mijn werk is dat niet te combineren. Ik vind het al erg genoeg dat ik zelf zo moet leven.

De eerste week oktober valt qua werk tegen. Op sommige plaatsen in Antwerpen zie ik geen Belgen meer; dan voel ik me vreemd. Stappen ze arrogant in je wagen en blaffen je af in een vreemde taal. We moeten de armen helpen, illegalen een kans, haat geen moslims, haat kinderverkrachters, hou van de beste hobbykok – en als je tegenspreekt ben je een klootzak. Als er werk is zie ik dat allemaal niet. Dat helpt.

Ik heb me voorzien van vitamines, antioxidanten en zelfs een testosteronbooster. De herfst heeft weer toegeslagen. Weinig werk, slaapkamer liet op zich wachten – uiteindelijk na tien weken geleverd. Pol de cinic hielp met sleuren. Nu elke dag beetje in elkaar zetten. Mijn onderbuur vond het werk te veel lawaai geven. Ik begin ook fora leuk te vinden: af en toe wederwoord is belangrijk.

Ik droomde dat ik in een tijdsmatrix leefde met poorten naar andere tijden. Bij poort 341AD kwam ik in een fel verlicht Romeins landschap. In witte gewaden gehulde mannen werden er gehouden vanwege hun sperma – dat was de brandstof van de matrix. De engel zei dat de oorspronkelijke matrix op sperma draaide, niet op mensen als batterijen. Een bizar spektakel. Ik werd wakker met de drang het te noteren. Misschien een sleutelmoment: de geboorte van een religie, het surrealistische katholieke geloof uit mijn jeugd. Tot mijn spijt de reden waarom ik altijd alles misliep.

De oorlog tegen Kadhafi begon. De NAVO had een upgrade; de Arabische Liga werd plots om hun mening gevraagd. Kadhafi is een kameleon. Maar wat als zijn volk hem blijft steunen? Dit lijkt een stripverhaal. En Japan: aardbeving, tsunami, nucleaire ramp – The Perfect Disaster. Enfin, ik laat niets achter, geen kinderen, geen vrouw. De perfecte egoïst, de antichrist, zolang het mij niet raakt.

Dood Oulematou – raar geval. “Laat me je borsten kussen” – misschien kennen ze elkaar. Strauss-Kahn: ze wilde het of niet? Vrouwen weten niet wat ze willen. Dewinter start facebookgroep “Di Rupo mag nooit premier worden”. Di Rupo schiet in zijn eigen voet. Taxichauffeur Zaventem aangehouden voor poging doodslag: politiepesterij. Ik reed naar Zaventem, file, controlepunt – klanten weg, drie uur onderweg, reputatie naar de vaantjes.

Hij hoopte met poker een prostituee te kunnen betalen. Zijn drie koninginnen gingen door de river – all-in verloren. Geen vrouw, geen geld. Het deficit van de tijd. Grijze haren, vermoeidheid. Hij kon niet langer op tegen het jonge geweld. Geen werk meer na zijn 45ste. En die God was ver weg. Morgen is Allerheiligen. Hij besloot te gaan slapen, zonder poker, zonder alcohol, zonder vrouw. Een overwinning op zich.

45% van de kiezers in de kou zetten, dan geraak je nergens. Al in 2007 dezelfde vraag: hoelang nog? We zitten bijna vijf jaar zonder echte regering. Financiële crisis erbovenop. Ik verdenk het bestuur ervan de crisis in scène te zetten om rechtse kiezers te laten zwichten. Beloften kunnen niet worden nagekomen.

Ik heb een iPad. Max Havelaar uitgelezen, Leeuw van Vlaanderen. Eindelijk weer boeken. En een bizarre ontmoeting met Elise, een jobstudente van Serge. Ze kreeg een printer van me, gaf me een zoen, maar bleek een vriend te hebben. Uit jaloezie sms’te ik dat Serge haar wilde verkrachten. Sindsdien kreeg ik geen woord meer. Ze riep me “daaaaaag” na met een duivels lachje. Somebody That I Used To Know.

Ik lig in het Stuyvenberg Ziekenhuis. Een vechtpartij in café Groenendaal. Mijn hand is ontstoken, roodheid trekt weg, maar de knokkels zijn nog pijnlijk. Ik was stomdronken en verloor de controle. Johan heeft me naar buiten gewerkt en met mijn auto thuisgebracht. Niemand is komen bezoeken, maar Linda nam mijn telefoonverkeer over. Toen ik vijf jaar oud was had ik dromen waarin ik mijn leven als oude man miserabel zag. Het is een straf voor iets uit een vorig leven. Waarom kan iedereen een vrouw vinden en ik niet? Deze eenzaamheid is haarfijn geplande ellende. Ik vraag me af of predestinatie door kerkleiders is ingeprent. Humanisme vind ik goedkoop – “de aarde is rond, dus God bestaat niet” is kort door de bocht.

De laatste tijd voel ik me meer en meer ziek. Kwaaltjes, pijntjes, mijn darmen staan overhoop. De pillen tegen suiker maken het wellicht erger. Soms sta ik op de trap om te gaan werken en moet ik terug naar binnen. Krampen, rugpijn. Het zijn die mensen, die stemmen, die herinneringen – een goedkoop plakselboek. Ik weet het niet meer.

Vanaf 4 december pak ik mijn alcoholverslaving aan. Deze week heb ik een overeenkomst gemaakt om mijn taxizaak over te geven. Ik ben het gevecht aan het verliezen. De vakantie met Peter naar Spanje heeft me twee maanden bloed, zweet en tranen gekost om financieel te herstellen. Een kat een kat noemen.

Van mijn goede voornemen om mijn alcoholverslaving aan te pakken is niets gekomen. Op de afspraak met de psycholoog ben ik niet verschenen. Ik kom liever niet in statistieken terecht. De papieren voor de taxioverdracht zijn binnen. De heer Singh, de Indiër, heeft alles betaald. Achteraf had ik meer kunnen vragen, maar als je ergens vanaf wil, doe je niet moeilijk.

Zo, ik ben nu een maand en half werkloos. Ik voel me goed. Uitgerust. Sollicitaties zonder resultaat. Te veel op café geweest, duizenden euro’s. De plotselinge ontstressen was moeilijk. Nu went het nietsdoen ook. Niemand meer aan de telefoon, niet van belang zijn – dat was in het begin zwaar. Maar ik lees Keltische mythen en legenden. Die verklaren veel uit het dagelijks leven. Mijn contacten gaan via Facebook. De echte wereld is angstwekkend geworden. Een echte vriend is pas een vriend als je hem op Facebook accepteert.