Overstap

Vorige week heb ik na 30 jaar besloten dat Windows Computers hun beste tijd hebben gehad. De realiteit is dat zelfs na zoveel jaren de strategie en manier van werken nog steeds oubollig en nutteloos is. Je start de computer op en voor je het weet wordt je overladen met parades, veiligheidsberichten en inlogberichten, paswoorden die niet kunnen worden gereset zodanig dat alvorens je ook maar iets kan gaan doen je al een hopeloos gevoel hebt — en soms zelfs al niet meer weet wat je uiteindelijk wilde doen. ChatGPT zal je vertellen dat dit een herkenbaar gevoel is dat bij veel gebruikers heerst, maar dat neemt niet weg dat voor mij de run er al heel lang af is.

Het is de trein der traagheid die zich al dertig jaar stapvoets richting bruikbaar beweegt, maar je weet nooit wanneer je zal toekomen. Nooit blijkbaar. Dus de keuze om over te stappen naar Apple is een keuze die ik al lang geleden had moeten doen. Met deze dus gebeurt. Nu start ik de pc en begin te werken zonder voortdurend onderbroken te worden door dwangmatige boodschappen, zoals “cloud is bijna vol”, “gelieve uw paswoord te wijzigen” — wat 9/10 niet lukt omdat je twintig stappen moet volgen. Voilà, dat gezegd zijnde kan ik nu misschien terug een dagboekblog gaan bijhouden.

🇺🇸 Amerika is mooi voorop wat technologie betreft, maar dat compulsieve dwangmatige betaalmodel is er dikwijls wel te veel aan — of beter: bijna altijd. Als je weigert te betalen voor hun onzin, gebakken lucht meestal, dan wordt je de toegang ontzegd en dat steeds meer op een enorm agressieve manier. Laat ik het woord oorlog maar niet gebruiken, maar dat is het wel: een oorlog tegen andersdenkenden die niet graag betalen voor gebakken lucht. Hun idealen zijn zo over de top en flagrant tegen alles wat niet Amerikaans is, bewust of zelfs gewoon onbewust omdat er mensen zijn die nu eenmaal anders zijn of de kern van de zaak niet snappen, dat niemand nog begrijpt wat ze nu eigenlijk willen.

Hun manier van leven en denken zijn zo extreem aan het worden dat het woord dictatuur niet veraf meer is om dat gedrag te duiden. Laat het duidelijk zijn: het is niet omdat je goed of zelfs de beste bent in bepaalde zaken dat je dan anderen moet of kunt dwingen om jouw ideeën of producten te kopen. Simpel uitgelegd: vrijheid is geen dwangneurose, maar een recht dat niet afgestraft mag worden omdat je toevallig andere idealen erop nahoudt.

Microsoft is zo een van die bedrijven die de grenzen van het fatsoen constant aftast op zoek naar absolute inmenging en consumentengedrag wil afdwingen in de richting van nog meer consumptie, terwijl de oplossing voor de hand ligt maar netjes weggedirigeerd wordt in de richting van nog meer betalen voor iets wat de normaalste zaak van de wereld zou moeten zijn. Je ziet waar dit soort politiek toe leidt.

Hopelijk komt er ooit een einde aan dit soort regime waar niemand naartoe wil, toch zeker niet onder absolute dwang. Voilà, ik heb mijn punt gemaakt. Misschien dat iemand die dit leest zich herkent in die eindeloze strijd met meldingen, verplichte updates en betalingspoppenkast. De overstap naar Apple voelt voor mij als een verloren vrijheid herwinnen: geen “OneDrive is vol”, geen “Stel beveiligingsvragen in” bij elk opstartmoment. Geen manipulatief gedoe meer. Mijn computer doet wat ik wil, niet wat Microsoft wil dat ik doe.

Post-scriptum — Natuurlijk is Apple geen heilige. Hun hardwareprijzen zijn premium en hun ‘walled garden’ is berucht. Maar het verschil? Ze dwingen me niet elke week mijn paswoord te resetten of betalen voor lucht. De stilte na dertig jaar Windows-herrie is bijna therapeutisch. En voor wie roept dat je ook Linux kunt installeren: ja, dat kan. Maar ik wilde gewoon iets dat werkt zonder eeuwig gepruts. Ieder zijn strijd.