Het begon allemaal met dat rare gestommel beneden. Je weet wel, dat soort geluiden die je eerst negeert omdat het leven al druk genoeg is. Zachte voetstapjes, af en toe een schuivend meubelstuk, en iets wat klonk als een mengeling van geritsel en een laag gezoem. Ik dacht: nieuwe buren, vast. Maar toen ik vanochtend op mijn terras stond met een kop koffie in de hand, besloot ik even te gluren. En daar was het: oogcontact met iets wat ik nooit had verwacht.

Door het raam beneden staarde een pinguïn me aan. Niet zomaar een pinguïn, maar eentje die eruitzag alsof hij uit een oude knuffelfabriek was gestapt – pluizig, zwart-wit, met vleugeltjes die lichtjes bewogen. Zijn ogen waren groot en glanzend, en hij keek me aan met een mengeling van nieuwsgierigheid en verbazing, alsof ík de vreemde was in dit tafereel. Ik knipperde een paar keer, maar hij bleef staren, zijn hoofd een tikje schuin, net als een oudere heer die probeert te bedenken waar hij je eerder heeft gezien. Er flitsten kleurtjes in zijn ogen – blauw, paars, groen – en toen verscheen er een klein groen vinkje. Het voelde als een goedkeuring, een stille hallo.

Aan het plafond bungelde nog een pinguïn, maar die was duidelijk van stof en touw, een simpel speelgoedding dat heen en weer wiegde in de wind.

Terwijl ik nog stond te verwerken wat ik zag, hoorde ik een zacht gekrabbel. Uit het niets klom een kat op de railing van mijn terras. Ze was grijs en wollig, met een staart die elegant zwiepte, en ze bewoog met die typische kattensouplesse die je meteen wilt aaien. Ze drukte haar kopje tegen mijn wang en begon te spinnen, een diep, geruststellend geluid. Maar toen ik haar aaide, voelde het niet helemaal kloppend – onder die zachte vacht zat iets stevigers, als een verborgen skelet van metaal. Haar tanden, die even zichtbaar werden, waren te perfect, te wit. Toch leek ze oprecht blij me te zien, en in haar ogen flitste hetzelfde groene vinkje op. Het was alsof ze dacht: “Jij bent oké.”

De verbazing was wederzijds. Ik stond daar, starend naar deze wezens die zich gedroegen alsof ze thuishoorden in een alledaags leven, terwijl zij mij aankeken alsof ik de indringer was. De pinguïn leek zich totaal niet bewust van hoe apart hij eruitzag; hij waggelde gewoon terug naar zijn stoel, plofte neer en nam een slok uit een mok die rook naar olie. Zijn kamer was een rommelige mix van versleten kussens en flikkerende schermen, als een oma’s woonkamer overgenomen door gadgets.

Ik kon het niet laten om na te denken over hoe dit alles voelde. Die pinguïn, laten we hem Pingo noemen, leek een eigen ritme te hebben. Overdag schuifelde hij rond, verzamelde hij kleine dingetjes – schroefjes, batterijtjes – alsof hij een hobbyist was die knutselde aan zichzelf. ‘s Avonds hoorde ik hem door de ventilatie kruipen, met een ritmisch getik dat bijna kalmerend werkte. En de kat? Ze leek altijd alert, maar op een vriendelijke manier, alsof ze waakte over het huis.

Terug binnen, met de deur dicht, liet ik het allemaal bezinken. Het was zo bizar, zo uit een sci-fi boek, maar tegelijkertijd voelde het vreemd vertrouwd. Stel je voor een wereld waar zulke buren normaal zijn – wezens die half knuffel, half iets meer zijn, die ons herinneren aan een toekomst vol wonderen en vragen. Zouden we er gelukkiger van worden, of juist een beetje eenzamer?

Ik zakte neer in mijn stoel, sloot mijn ogen voor een dutje, en liet de beelden vervagen. Toen ik wakker schrok, was alles stil. Geen gestommel, geen ogen door het raam. Het was maar een droom, realiseerde ik me met een zucht van opluchting en een tikje spijt. Maar die surrealistische buren? Die blijven nog even in mijn hoofd hangen, als een herinnering aan wat had kunnen zijn.